Het is per se, in twee woorden en zonder accent. De spelling 'persé' is fout, net als 'perse' aan elkaar. Dat blijft ook in 2026 zo: de officiële Woordenlijst Nederlandse Taal kent uitsluitend de vorm 'per se'. Toch duikt de foute variant overal op, van appjes tot vacatureteksten. Hoe zit dat?
Waarom zoveel mensen 'persé' schrijven
De verwarring is goed te verklaren. Je spreekt de uitdrukking uit als 'persee', met de klemtoon op de laatste lettergreep. Wie dat opschrijft zoals het klinkt, plakt er al snel een accent op, naar analogie van woorden als 'café' en 'coupé'. Bovendien voelt 'per se' als één begrip, waardoor de neiging ontstaat het aan elkaar te schrijven.
Maar 'per se' is geen Frans, het is Latijn. Letterlijk betekent het 'door zichzelf' of 'uit zichzelf'. In het Nederlands gebruiken we het in de betekenis 'beslist', 'absoluut' of 'noodzakelijkerwijs': "Ze wilde per se met het raam open slapen." Latijnse leenwoorden krijgen in het Nederlands geen accenten, en de twee losse woorden blijven los.
Zo onthoud je het
De handigste ezelsbrug: denk aan andere Latijnse uitdrukkingen die we ook los schrijven, zoals 'a priori', 'ad hoc' en 'in memoriam'. Niemand schrijft 'adhoc' of 'inmemoriam'. In dat rijtje hoort ook 'per se' thuis. Zie je in je hoofd een accent verschijnen, bedenk dan: accenten zijn voor Franse woorden, en dit is Latijn.
Kun je het ook vermijden?
Twijfel je in een belangrijke tekst en heb je geen tijd om het op te zoeken, dan kun je de uitdrukking vaak vervangen. 'Beslist', 'absoluut', 'koste wat kost' of 'hoe dan ook' dekken in de meeste zinnen dezelfde lading. "Hij wilde per se winnen" wordt dan "Hij wilde koste wat kost winnen." Dat leest net zo soepel en je omzeilt de valkuil volledig.
Veelgemaakte varianten op een rij
Ter controle: 'per se' is goed. Fout zijn 'persé', 'per sé', 'perse' en 'persee'. Vooral 'perse' is verraderlijk, omdat de spellingcontrole er soms overheen leest; het is immers ook een vervoeging van het werkwoord 'persen'. In de zin "Ik wil perse mee" slaat je tekstverwerker dus niet altijd aan, terwijl er wel degelijk een fout staat.
Wie dit eenmaal weet, ziet de foute variant nooit meer over het hoofd. Twee woorden, geen accent, en je zit er in elke tekst goed mee.
