Roemenië, communistische erfenis of Europese droom?

Gepubliceerd op 11-10-2007 21:43 door Bente Klein

Nieuwsrubriek: Onderweg

 

Roemenië. Het land waar Ceausescu jarenlang een communistisch bewind heeft gevoerd, waar nog genoeg zigeuners leven en waar de straathonden een bevolkingsgroep apart lijken. Roemenië is ook het land waar mijn school elk jaar een uitwisselingsprogramma mee heeft. Dit jaar is mijn klas aan de beurt om dit land in Oost-Europa te mogen bezoeken. Erg nieuwsgierig geworden, door de verhalen van anderen, vertrek ik naar dit voor mij nog onbekende Oost-Europese land. Een tweedelig verslag over mijn reis en de ontmoeting met een totaal andere cultuur.

Deel één: de eerste blik op Roemenië

Vanuit de kleine, oude busjes die ons van Boekarest naar Iaşi brengen zie je goed hoe het eraan toe gaat op het platteland. De caruţa (gammele kar met paard ervoor) is een nog steeds veel gebruikt vervoersmiddel. Boeren halen er hun gewassen mee van het land en brengen die vervolgens naar de markt om ze te kunnen verkopen. De gewassen worden niet, zoals in Nederland, met de modernste machines verbouwd. Nee, hier wordt de hele familie opgetrommeld om met z’n allen de gewassen zo snel mogelijk uit de grond te krijgen . Zo zie je dus, van opa tot de zesjarige kleindochter, iedereen werken.


De families die je op het land ziet zijn niet de enige families die opvallen. De zigeunerfamilies zijn ook in grote getale te zien. Je herkent aan hun donkere huidskleur en felgekleurde oranje, gele en roze kleren. Lachend vragen klasgenoten: “Is het hier al carnaval?” Maar nog geen vijf minuten later is niemand meer aan het lachen, want er hangt een rare stilte. Een modderig zigeunerjongetje, van ongeveer zeven jaar oud, staat aan het raam van onze bus te bedelen. Uit een reflex wordt het raam dicht getrokken en het jongetje blijft versteld achter. Niemand had zoiets verwacht, want over dit soort gebeurtenissen hoor je toch alleen maar van mensen die een ontwikkelingsland in Azië, Afrika of Zuid-Amerika bezocht hebben en dit land hoort toch gewoon bij de Europese Unie? Blijkbaar komt het toch voor in Oost-Europa, want het blijft niet bij deze éne keer dat een zigeunerkind ons staande houdt en om geld vraagt. Wij, lange en blonde Hollanders, vallen dan natuurlijk ook extra op tussen alle donkere en kleine Roemenen. Dus zo raar is het niet dat de zigeuners ons eruit halen en bij ons komen bedelen.
Wat me ook niet ontgaat tijdens de reis zijn de vele reusachtige en met goud versierde kerken. De meeste blijken gebouwd te zijn tijdens de regeerperiode van Stefan Cel Mare. Een hertog die regeerde van 1457 en 1504. Hij bouwde na elke gewonnen veldslag een nieuwe kerk, om het volk te laten zien dat hij een leider voor het volk was. Deze kerken zijn bijna allemaal Roemeensorthodox en je zult een orthodoxe Roemeen die er langs loopt altijd twee kruisjes zien maken. In de meeste kerken liggen botten van een heilige en die worden door elke kerkbezoeker gekust. Voor onze normen en waarden een erg vreemde gewoonte, maar heel normaal hier.


Maar hoe leg je uit dat Nederlanders niet zo snel botten van een heilige, die misschien wel 1000 keer per dag gekust worden, zouden kussen?
De Roemenen hebben ons pas tien keer verteld dat ze gek zijn op Nederland, ook al zijn ze er nog nooit geweest en blijven vragen wat we van Roemenië vinden. “Het is een heel mooi land”, vertellen we ze vol overtuiging. Maar een cultuurshock zit er bij de meeste wel in en dan we zijn nog niet eens op een Roemeense school geweest…

De volgende keer: Mijn gastgezin en de school.