Een Bloody Mother Fucking optreden van Martha Wainwright

Met haar debuutalbum weet Martha Wainwright ook live te overtuigen

Gepubliceerd op 30-11-2005 23:53 door Jelte Zonneveld

Nieuwsrubriek: Muziek

 

Met als broer Rufus Wainwright en als ouders folkzangeres Kate McGarrigle en vader Loudon Wainwright III, is het bijna logisch dat ook Martha Wainwright een zangcarrière is begonnen. Haar debuutalbum Bloody Mother Fucking Asshole ligt sinds kort in de winkel en momenteel toert ze door Europa om te bewijzen dat ze ook live een sterk artieste is. Op 29 november trad ze op in Rotown te Rotterdam. DJJ was er uiteraard bij.


Uitverkocht was het niet, maar Rotown leek toch aardig vol en werd daarmee ook redelijk warm. Het kleine podium, dicht bij het publiek, zorgde voor een intieme sfeer, wat helemaal past bij de nummers van Martha Wainwright. Voordat zij opkwam was er echter nog het voorprogramma van singer/songwriter Teddy Thompson, die het presteerde een half uur lang het publiek te vervelen met een show die leek te bestaan uit één lang nummer. Het moeilijke gezicht dat hij daarbij trok was ook niet bepaald entertainend te noemen.

Gelukkig was het toen de beurt aan mevrouw Wainwright, die meteen op handen gedragen leek te worden door het publiek: na elk nummer weer veel gefluit en een daverend applaus. Met verschillende gitaren liet ze een aantal gevoelige nummers horen, waar ze erg diep in op leek te gaan. De meeste zelf geschreven, maar ook met een cover van Leonard Cohen, onder het mom van ‘the next song is so great, that’s cause I didn’t write it myself’, kon ze goed uit de voeten. De leukste nummers waren toch die waarbij de hele band betrokken was en die daardoor menig toeschouwer op de muziek deden meebewegen. Het ware hoogtepunt van de avond was echter het nummer (en tevens de albumtitel) Bloody Mother Fucking Asshole.

“You’ll all really love this song cause there’s audience involvement in it.” De zaal was redelijk rumoerig en een paar keer vroeg Martha Wainwright dan ook om stilte. De meeste nummers vereisten zichtbaar veel concentratie en bij één van de laatste nummers van de toegift, wilde ze het toch echt even stil hebben: “Now this song dóés require some fucking silence.” De niet op haar mond gevallen zangeres was wel tevreden over haar eigen show, bedankte toch het publiek en was zelfs nog bereid te signeren.

De langzame, gevoelige nummers zijn soms niet helemaal geschikt voor een sta-concert. Dansbaar is de muziek allerminst en voor optimaal genot zou zitten dan ook de beste optie zijn. Toch houdt Martha Wainwright het publiek in de ban van haar mooie, hese en krachtige zang en weet ze door af en toe met het publiek te spelen, deze voor zich te winnen. Feit is dat Martha Wainwright muzikaal is en met haar debuutalbum bewijst ze in ieder geval niet onder te doen voor haar familieleden, iets wat op zich al een prestatie is.